ARIADNA: ¿Cosas de mí? Mírame: esto soy. Esta es mi cabeza, ¿sabes qué es la cabeza?: es un órgano que todo el tiempo hace un ruido insoportable. Seguramente crees que sirve para pensar, pero no, no creas eso, no sirve para pensar, sirve para hacer ruido. Este es el corazón, ¿sabes lo que es el corazón?, ¿sabes que es un órgano que palpita? Su constante ta-ta-ta-ta ta me recuerda que estoy viva, porque a veces se me olvida, ¿a ti no?. Es horroroso tener en el cuerpo órganos que hacen ruido y que laten. Estas son mis manos, míralas, míralas bien, fíjate cómo tienen amnesia, no saben qué hacer. Este es mi pecho, uno y dos, está dividido. No funciona, no sé por qué lo tengo. El estómago está deshecho, sí, se apretó tanto que reventó. Riñones, hígado, vesícula y todos esas cosas que están adentro, pues están ahí, esperando, pasando el tiempo. Este es mi sexo, me imagino que sabes muy bien las incomodidades que ocasiona, a mí, por ejemplo, me traiciona. Bueno, las piernas y los pies sostienen todo. Mi lengua, mírala, ácida. Y ya, no hay más. No sirvo. No sirvo porque, además de todo, tengo un dolor insoportable. ¿A ti te duele? ¿Alguna vez has sentido sentimiento de sentir? Si crees que es algo que viene y se va, estás equivocado, porque no es así, el dolor ni viene ni se va, está siempre. Naces con él. Lo tienes. Puedes creer que sientes dolor por una pérdida, o puedes creer que sientes dolor por un abandono, o puedes creer que sientes dolor por no ser capaz de cambiar las cosas, por no ser capaz de partir en minúsculos pedacitos tu desgracia. Pero no, no es así. Una vez que sientes el dolor, ya no importan las razones, lo sientes, puedes ponerle los nombres que quieras, pero el dolor está y punto.

ΑΡΙΑΔΝΗ: Πράγματα δικά μου; Κοίτα με: αυτό είμαι. Αυτό είναι το κεφάλι μου. Ξέρεις τι είναι το κεφάλι; Είναι ένα όργανο που αδιάκοπα κάνει έναν ανυπόφορο θόρυβο. Σίγουρα νομίζεις πώς χρησιμεύει για να σκέφτεσαι, όμως όχι, μην το πιστεύεις, δεν χρησιμεύει για να σκέφτεσαι, χρησιμεύει για να κάνει θόρυβο. Αυτή είναι η καρδιά. Ξέρεις τι είναι η καρδιά; Ξέρεις ότι είναι ένα όργανο που συσπάται;

Το σταθερό της τακ-τακ-τακ-τακ-τακ μου θυμίζει πως είμαι ζωντανή, γιατί ορισμένες φορές το ξεχνώ, εσύ δεν το ξεχνάς; Είναι φριχτό νά ‘χεις όργανα στο σώμα σου που κάνουν θόρυβο και συσπώνται. Αυτά είναι τα χέρια μου, κοίταξέ τα, κοίταξέ τα καλά, παρατήρησε πώς πάσχουν από αμνησία, δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αυτό είναι το στήθος μου, ένα και δύο, είναι χωρισμένο. Δεν δουλεύει, δεν ξέρω γιατί το έχω. Το στομάχι είναι κατεστραμμένο, ναι, σφίχτηκε τόσο που έσπασε. Νεφρά, συκώτι, ουροδόχος κύστη και όλα τα υπόλοιπα που είναι μέσα, είναι εκεί, περιμένοντας, σκοτώνοντας τον χρόνο. Αυτό είναι το μουνί μου, φαντάζομαι πως ξέρεις πολύ καλά, τι άβολες καταστάσεις προκαλεί, σε μένα για παράδειγμα, με προδίδει. Εντάξει οι μηροί και τα πόδια στηρίζουν τα πάντα. Η γλώσσα μου, κοίταξέ την, ξινή. Τέλειωσε, δεν έχει άλλο. Δεν λειτουργώ. Δεν λειτουργώ γιατί, πάνω απ’ όλα, έχω έναν ανυπόφορο πόνο. Εσύ πονάς; Έχεις αισθανθεί καμιά φορά το συναίσθημα να αισθανθείς; Αν νομίζεις πως είναι κάτι που έρχεται και φεύγει, κάνεις λάθος, γιατί δεν είναι έτσι, ο πόνος ούτε έρχεται ούτε φεύγει, μένει για πάντα. Γεννιέσαι μ’ αυτόν. Τον έχεις. Μπορεί να νομίζεις πως αισθάνεσαι πόνο για κάτι που έχασες, ή μπορεί να νομίζεις πως αισθάνεσαι πόνο για μια εγκατάλειψη, ή μπορεί να νομίζεις πως αισθάνεσαι πόνο επειδή δεν είσαι ικανός να αλλάξεις τα πραγματα, επειδή δεν είσαι ικανός να διαιρέσεις τη δυστυχία σου σε μικρά κοματάκια. Όμως όχι, δεν είναι έτσι. Αν αισθανθείς τον πόνο έστω και μια φορά, λίγο ενδιαφέρουν οι αιτίες, τον αισθάνεσαι, μπορείς να τον ονομάσεις όπως θέλεις, ο πόνος υπάρχει, τελεία και παύλα.

ARIANE: Des choses sur moi? Regarde-moi: c’est ça que je suis. Ça, c’est ma tête, est-ce que tu sais ce que c’est, une tête? C’est un organe qui fait constamment un bruit insupportable. Tu crois sûrement qu’il sert à penser, non, il ne sert pas à penser, il sert à faire du bruit. Ça, c’est mon coeur, est-ce que tu sais ce que c’est, un coeur? Tu sais que c’est un organe qui palpite? Son constant ta-ta-ta-ta-ta-ta me rappelle que je suis en vie, parce que parfois, je l’oublie, pas toi? C’est horrible d’avoir dans le corps des organes qui font du bruit et qui palpitent. Ça, ce sont mes mains, regarde-les, regarde-les bien, observe à quel point elles souffrent d’amnésie, elles ne savent pas quoi faire. Ça, c’est ma poitrine, un et deux, elle est divisée. Elle est hors d’usage ; je ne sais pas pourquoi j’en ai une. L’estomac est détruit, oui, détruit. Il s’est tellement comprimé qu’il a éclaté. Les reins, le foie, la vésicule et toute cette quincaillerie interne, eh bien, c’est là, ça attend, ça tue le temps. Ça, c’est mon sexe, j’imagine que tu connais très bien les incommodités qu’il peut occasionner ? Moi, par exemple, il me trahit. Mais bon, les jambes et les pieds soutiennent tout. Ma langue, regarde-la, acide. Et enfin, c’est tout. Je ne fonctionne pas. Je ne fonctionne pas parce qu’en plus, j’éprouve une douleur insupportable. Toi, est-ce que tu as mal ? As-tu déjà, une fois, senti le sentiment de ressentir? Si tu crois que c’est quelque chose qui va et qui vient, tu te trompes, ce n’est pas comme ça, la douleur ne va ni ne vient, elle est toujours là. Tu nais avec elle. Tu l’as en toi. Tu peux croire que tu ressens de la douleur à cause d’une perte, ou tu peux croire que tu ressens de la douleur à cause d’un abandon, ou tu peux croire que tu ressens de la douleur parce que tu n’es pas capable de changer les choses, parce que tu n’es pas capable de diviser ton malheur en minuscules fragments. Mais non, ce n’est pas comme ça. Une fois que tu sens la douleur, les raisons n’ont plus d’importance, tu la sens. Tu peux lui donner tous les noms que tu voudras, la douleur est là, point.

<< volver a EXTRACTOS

Close
Go top